Malĝojo

Eble la malplej ofte laŭdita emocio el ĉiuj estas malĝojo. Fakte, tiu ideo pri laŭdi malĝojon ŝajnas strange al mi.

Kompreneble, poetoj ofte skribas pri ia malĝojo. La du Esperantaj poemoj, pri kiuj mi skribis afiŝojn, temas pri malĝojo, precipe sopiro. Sed la poemoj certe ne laŭdas la malĝojon. La malĝojo mem estas evitinda, kiel obstaklo kontraŭ ia celo.

Ofte celo en vivo estas ĝojo aŭ feliĉo. Mi ne estas escepto. Mi skribas tiel en afiŝoj pri stoikistoj kaj pri meditado. Mi volas sperti feliĉon.

Tamen, malĝojo estas utila.

Malĝojo montras al oni ke oni perdas ion. Eble oni jam scias tion aŭ eble ne. Oni povas trompi sin tiel, provante forgesi aŭ ignori ion malbonan. Emocioj tiel iam montras al oni ion ne konscie konatan.

Eble tial poetoj ofte skribas pri io malĝoja ĉar ili volas esprimi ion malbonan kaj ne tute komprenas tiun senton. Rigardi grandan perdon estas malfacile sed ju pli granda la perdo des pli forta la malĝojo.

Sed eĉ pli grave ol al oni, malĝojo montras tiun perdon al aliuloj. Per malĝojo, oniaj amikoj kaj familianoj povas vidi onian bezonon kaj tial povas helpi onin. Tiukaze, malĝojo certe havas valoron. La larmoj povas esti pli fortaj ol vortoj por esprimi kiom da malĝojo oni spertas.

Do, jen poemeto laŭdanta malĝojon:

Malĝojo, sendube ne logika
Tamen memoru ke tiu ploro
Ĝi ne estas tute sen valoro
Se oni estas kun kunulo amika

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s