Kial oni nomas stoikistojn senemociaj?

Se vi afliktiĝas de io ekstera, la doloro ne okazas pro tio mem, sed pro via opinio de ĝi; kaj vi havas la forton por forigi ĉi tion je ajna momento.

Marko Aŭrelio, kies statuo estas bildigita supre, estas unu el la plej konataj stoikistoj. En lia stoika verko, Meditaĵoj, li skribis la supran citaĵon.

En mia unua afiŝo pri stoikismo, mi menciis ke nunaj homoj ofte pensas ke stoikismo temas pri la forigo de emocioj, kvazaŭ stoikistoj estas kiel la vulkananoj de Star Trek.

Tio estas malĝusta. La celo de stoikismo estas vivi feliĉan kaj bonan vivon. Tamen, oni ne nomas stoikistojn senemociaj senkiale.

Stoikistoj kredas ke siajn reagojn pri aferoj en la vivo regas oni. Pro tio, kiam oni estas malĝoja, dolorita, afliktita, ktp, pro io en la vivo, oni rajtas forigi la fonton de tiu malfeliĉo, ĉar la fonto troviĝas en la menso.

Tio ja ŝajnas kiel la forigo de emocioj sed tio ne estas la kazo. Stoikistoj ne forgesas emociojn, ili forgesas tion, kio estas senvalora laŭ iliaj okuloj. Ĉu la emocio okazas pro io ŝanĝebla aŭ ŝanĝinda? Se ne, kial oni doloras sin?

Seneko la Juna, alia stoikisto, skribis tion ĉi:

“Do, kio baras nin kontraŭ la eblo diri, ke la feliĉa vivo estas havi menson, kiu estas libera, alta, sentima kaj firma – menson, kiu estas metita preter la atingo de timo, preter la atingo de deziro, kiu nomas virton la sola bono, malvirton la sola malbono, kaj ĉion alian nur senvalora amaso de aferoj, kiuj alvenas kaj foriras sen plibonigi aŭ malplibonigi la plej altan bonon, kaj kiuj nek prenas ajnan parton de la feliĉa vivo nek aldonas parton al ĝi?

“Homo tiel firmigita devas, ĉu li volas aŭ ne, necese havi konstantan feliĉon kaj ĝojon kiu estas profunda kaj fontas el la interno, ĉar li trovas ĝojon en siaj propraj rimedoj, kaj deziras nenian ĝojon pli grandan ol siajn internajn ĝojojn.”

Multe okazas en la vivo ekster nia regado. Se pluvas, kial oni ploras? Ĉu la ploro ŝanĝus la ĉielon? Ĉu plendado sekigus la teron? Ĉu la malĝojo kreus ombrelon kontraŭ la pluvo?

La emocio faras nenion al la ekstera mondo. Same, la ekstera mondo faras nenion al la emocioj. La menso faras la emociojn, ne la mondo.

Anstataŭ plendi, stoikistoj pripensas la aferon kaj rimarkas la fakton ke la malĝojo troviĝas interne kaj fontas el la interno. Tiel, ili forigas ĝin. Tio estas pli facile dirita ol farita sed tiu ideo restas je la koro de stoikismo. Oni regas sian propran menson kaj nur tion. Tio ŝajnas kiel problemo sed tiu regado havas multe da valoro. Per tio sola, oni povas vivi la feliĉan vivon.

Kaj feliĉo ja estas emocio.

3 thoughts on “Kial oni nomas stoikistojn senemociaj?”

Leave a Reply to Pri Io Ajn Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s