Jino kaj jango

Ĉiu finoto havis komencon. Sen komenco ne estas fino.

La koncepto de jino kaj jango estas tre malnova. La komenco de tiu ideo estis forgesita de la homaro sed ĝi restas grava ideo en kelkaj kulturoj, filozofioj kaj religioj. Ekzemple, en taoismo, la ideo kaj ĝia simbolo estas tre gravaj.

La baza ideo estas kaj simpla kaj malsimpla, kaj profunda kaj malprofunda. Tio mem estas iom poezia. Mi povas klarigi ĝin rapide sed eĉ per miliono da vortoj mi forgesus ion gravan.

La partoj nigra kaj blanka de la simbolo, nomita la tajĝituo aŭ tajĝi-figuro, havas siajn proprajn signifojn. Jino signifas ion en la ombro. Jango signifas ion en la suno. Jino estas la luno, la tero, la ina, la pasiva. Jango estas la suno, la ĉielo, la vira, la aktiva.

Same kiel la ideo pri la prefikso “mal-” en Esperanto, neniu el tiuj ideoj estas pli bona aŭ pli natura. Ili estas nur maloj kaj ambaŭ estas bezonataj.

Ĉiu malo bezonas sian propran malon. Sen lumo, ne estas mallumo. Sen mallumo ne estas lumo. Sen varmo, ne estas malvarmo. Sen malvarmo, ne estas varmo. Sen ĥaoso, ne estas ordo. Sen ordo, ne estas ĥaoso. Kaj tiel plu.

Kaj la mondo, la naturo ĉiam ŝanĝiĝas. Nenio estas eterna. Io luma fariĝas malluma. Io ferma fariĝas malferma. Jino fariĝas jango. Jango fariĝas jino.

Ĉiu komencito havos finon. Sen fino ne estas komenco.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s